Mijn kleine kruistocht tegen een Nederlands spam-bedrijf

Ik heb zelf verschillende email-adressen. Eentje heb ik al zeer lang en gebruik ik bewust zeer selectief. Mijn kranten komen er op toe, maar je zal het adres niet snel vinden. Het voordeel hiervan is dat het tot voor kort zowat spam-vrij is.

Tot voor kort… Sinds een tijd krijg ik dagelijks verschillende spam-mails die opvallend genoeg Nederlandstalig zijn. Behalve dat ik het vreemd vond dat op dit adres spam toekwam, bouwde ik snel enkel filter-regels in om die spam-adressen onmiddellijk te verwijderen.

Het werd echter al snel dweilen met de kraan open. Steeds nieuwe domeinnamen stuurden weliswaar zeer gelijkaardige reclame-berichten voor onder ander Ikea, NMBS, Rynair, Ariel… Uitschrijven heb ik ooit geprobeerd bij een van de eerste mails, mezelf vervloekend omdat dit natuurlijk een beginnersfout was. Zo weten spammers dat je mailadres actief is.

Dus veranderde ik het geweer van schouder en zocht ik via whois op wie achter de vele verschillende domeinnamen zat. Groot was mijn verbazing dat alle domeinen van een en het zelfde bedrijf kwamen, vipresponse.nl. Domeinnamen zoals groendatapunt.eu, aanbiedingpermail.eu, actiesvanvandaag.be,… bleken steeds recent aangekocht te zijn door het zelfde bedrijf. Door steeds nieuwe domeinnamen aan te kopen, omzeilen ze spamfilters.

Ik heb ondertussen klacht neergelegd, maar ook het bedrijf gecontacteerd waarlangs de verschillende domeinnamen geregistreerd worden omdat ze zelf aangeven dat spam niet kan.

Ondertussen kreeg ik ‘spontaan’ een mailtje van nog maar eens een ander adres, info@dailymailz.nl, waarbij ze me beloven dat ze me op een blacklist zetten en dus nooit meer mails zal ontvangen. Maar dat kan een tijdje duren, staat er ook in de mail. En dat heb ik geweten: ondertussen weer een pak nieuwe spam-mail ontvangen.

2 bedenkingen:

  • Terwijl het bedrijf er heel gelikt uitziet en marketingtermen gebruikt als ‘affiliated mailings’, is dit gewoon spam. Ontvang je zelf ook dergelijke mails, leg ook klacht neer.
  • Ik vraag me af in welke mate bedrijven die van deze dienst gebruik maken, klant zijn en/of beseffen dat ze in feite van een spam-dienst gebruik maken. Eerlijk gezegd: het lijkt me meer anti-reclame dan wat anders?

 

Erdogan en het Streisandeffect 1.0, een universteit en het Streisandeffect 2.0

Ik vermoed dat Erdogan nog steeds niet door heeft wat het Streisandeffect is. Voor wie het ook nog niet weet:

Het streisandeffect is het verschijnsel dat pogingen van een persoon of instantie om informatie te verbergen of te verwijderen, juist de aandacht trekken. Zodra pogingen een onderwerp uit het nieuws te houden worden opgepikt door de media, wordt het publiek nieuwsgierig, waardoor men er in groten getale kennis van gaat nemen.

De naam verwijst naar de actrice Barbra Streisand, die in 2003 probeerde middels een rechtszaak een luchtfoto[1] van haar huis in Malibu van een website verwijderd te krijgen, omdat deze foto haar privacy zou schenden. Toen het proces in het nieuws kwam, samen met de URL van de foto, wist iedereen het huis van Streisand te vinden. (Bron Wikipedia)

Zijn oproep om de satire over hem zwaar aan te pakken, heeft een extreme vorm van dit effect opgeleverd. Ik zou in de plaats van de man niet meer op Facebook of Twitter gaan.

De Californische universiteit UC Davis ging voor een andere, ogenschijnlijk betere optie. In 2011 kwam de universiteit negatief in het nieuws omdat op haar campus pepperspray gebruikt werd tegen de eigen studenten:

Dit is natuurlijk geen goede reclame. Maar in plaats van te vragen het nieuws te verbergen (wat wellicht ook niet eens zou lukken), betaalde de universiteit een PR-firma om het nieuws te begraven onder veel andere berichten. De ingehuurde firma produceerde een stroom aan berichten op alle mogelijke platformen om zo er voor te zorgen dat het nieuws over de pepperspray niet meer opdook op de eerste pagina’s van Google. Maar wat als het uitkomt?

Tja, dan staat het oude nieuws uit 2011 terug overal in de picture…

Privacy: Pas op voor slimme Barbie aka luistervink Barbie (Linda Duits)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl en is spijtig genoeg geen aprilgrap.

Apparaten in huis die met het internet verbonden zijn, zijn niet zomaar goed nieuws. Het is handig als je van afstand je thermostaat kunt instellen, maar een internetverbinding brengt ook veiligheidsrisico’s met zich mee. Het stelt namelijk ook derden in staat van afstand met jouw thermostaat te praten. Bovendien tracken deze apparaten gegevens waarvan het, net als bij sociale netwerken als Facebook, onduidelijk is wat ermee gebeurt.

De nieuwste zorg in het zorgenlijstje van het Internet der Dingen is Barbie. Barbie is al beschikbaar in een smart versie, dat wil zeggen de Hello Barbie kan gesprekken voeren met een kind. Ze kan ‘luisteren’, antwoorden geven (8.000 verschillende maar liefst) en ‘zelf’ vragen stellen. Deze Barbie leert, waardoor de interactie steeds persoonlijker wordt. Daarvoor heeft ze een wifiverbinding met internet nodig, omdat haar geheugen niet zo groot is. Door met een kind te praten, verkrijgt de pop allerlei gegevens van het kind (wat het wel en niet leuk vindt, de mogelijkheden zijn eindeloos) die worden opgeslagen in de cloud. Het is ook belangrijk op te merken dat Barbie dus gegevensgeluiden kan registreren: als Barbie in de kamer ligt kan ze alles horen wat er gezegd wordt.

Dit is met recht reden tot zorg. Het Amerikaanse Campaign for a Commercial-Free Childhood noemt de pop ‘eavesdropping Barbie‘. Ze zijn een petitie gestart om Mattel direct met de productie te laten stoppen. The Washington Post citeert een woordvoerder van de organisatie:

“Kids using ‘Hello Barbie’ aren’t only talking to a doll, they are talking directly to a toy conglomerate whose only interest in them is financial. … It’s creepy – and creates a host of dangers for children and families.”

Uiteraard doen de makers (Mattel samen met ToyTalk dat gespecialiseerd is in spraakherkenning) alsof er geen privacyvuiltje aan de lucht is. In The Guardian zegt een woordvoerder van ToyTalk:

“ToyTalk and Mattel will only use the conversations recorded through Hello Barbie to operate and improve our products, to develop better speech recognition for children, and to improve the natural language processing of children’s speech.”

De zorgen liggen niet alleen bij wat een commercieel bedrijf met de gegevens gaat doen. Ouders kunnen een dagelijks of wekelijks overzicht krijgen van de gesprekken die hun kind met Barbie voert. Volgens de makers van de pop is dat goed: ouders zijn dan “in control of their family’s data at all times”. Maar zelfs wanneer het om hele jonge kinderen gaat, is het zorgwekkend dat ouders zulke toegang wensen tot de fantasiewereld van hun kroost.

Google Destinations wil hoe je jouw reis plant veranderen

Deze nieuwe mogelijkheden van Google kan pijn doen aan veel prijsvergelijkingssites en tour-operatoren. Voorlopig zijn er wel nog maar 201 steden opgenomen in het systeem. En het meest jammere? Het lijkt nog niet voor ons taalgebied te werken😦.

Of in gifs:

Een kick-ass gameheldin met een… handtas? (Linda Duits)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl.

Jongeren zijn moeilijk te bereiken met conventionele reclame. Bedrijven zoeken daarom naar mogelijkheden om toch hun doelgroep te bereiken, bijvoorbeeld met Instagram-sponsoring van ‘celebrities’ (zie Kylie Jenner). Louis Vutton springt in op de huidige hype rond vrouwelijke actiehelden (denk Katniss in The Hunger Games, Furiosa in Max Max en Rey in Star Wars). Het modemerk heeft Lightning, de hoofdpersoon uit de populaire game Final Fantasy XIII, nu ingelijfd als ster van hun reclamecampagne.

Lightning is een sterk, mysterieus karakter. Ze kan vechten als de beste. Louis Vutton meent dat zij staat voor heroïsche vrouwen wereldwijd en dat ze daarom goed past bij de nieuwe collectie. Tegen PSFK zegt Louis Vuttion’s Artistic Director of Women’s collections Nicolas Ghesquière:

“It’s clear that the virtual aesthetic of video games is predominant in this collection. If we push the reflection about heroines, or what might constitute the nature of a woman whose actions can be so courageous that she becomes superior and iconic, it becomes obvious that a virtual entity integrates with the founding principles of the Maison. Lightning is the perfect avatar for a global, heroic woman and for a world where social networks and communications are now seamlessly woven into our life. She is also the symbol of new pictorial processes. How can you create an image that goes beyond the classic principles of photography and design? Lightning heralds a new era of expression.”

Het lijkt mij vreselijk onhandig om je je planeet te redden van kwade halfgoden als je steeds met een handtas zit, maar Louis Vuitton ziet dat duidelijk anders. Het is ook de vraag in hoeverre modemeisje en keiharde vechter samengaan, of in hoeverre gamers en haute couture dat doen.

Tot slot is het interessant op te merken dat het hier een animatiekarakter betreft. Ze komt nooit te laat voor een fotoshoot, ze hoeft nooit op haar gewicht te letten en ze hoeft niet betaald te worden voor haar arbeid – Louis Vuitton betaalt haar het gebruik uiteraard wel de eigenaars van de Final Fantasy-franchise. In die zin lijkt ze op S1m0ne uit de gelijknamige film uit 2002. Ook zij bestaat alleen in de digitale wereld:

Mensen kunnen native advertising niet onderscheiden van redactionele inhoud (Linda Duits)

Deze blogpost verscheen eerst op dieponderzoek.nl.

Native advertising is een gecamoufleerde manier van reclame maken. De advertentie wordt geplaatst in een vertrouwde omgeving. Er zijn verschillende vormen, zoals gesponsorde content – zie dit stuk op Emerce over native advertising in 2016. Consumenten houden niet van reclames en doen van alles om ze te vermijden. In reactie daarop zijn adverteerders steeds subtielere vormen van reclame gaan bieden, vooral online. Door reclames te camoufleren, ontwijkt de consument ze minder. Het evidente nadeel is dat het verschil tussen redactionele inhoud en reclame moeilijker te herkennen is. Dat is ook precies de conclusie van een recente studie [abstract].

De onderzoekers hielden een 3×4 experiment waarin 242 informanten (bachelorstudenten) werden blootgesteld aan een ‘doelverhaal’. Dit verhaal varieerde in de plek waar aangegeven stond dat het een reclame betrof (boven, onder of in het midden van het verhaal) en in de aard van de ‘onthulling’: de woorden advertising, sponsored content, brand-voice, presented by sponsor. Daarna lazen ze allemaal een gewoon nieuwsverhaal. Achteraf moesten ze een vragenlijst invullen. Centraal daarbij stond of de mensen reclame als zodanig herkenden.

Slechts zeventien informanten (8%) kon de native advertising onderscheiden van de ‘gewone’ redactionele inhoud. Er was daarbij variatie in waar de ‘onthulling’ stond (in het midden is het beste) en in de woorden die gebruikt werden: als er ‘advertentie’ of ‘gesponsorde content’ stond, herkenden mensen het eerder als reclame dan bij het vage ‘brand-voice’ of ‘presented by’. De mensen die de reclame herkenden, hadden een negatievere houding ten aanzien van het bedrijf, waren minder geneigd het verhaal te delen en vonden de kwaliteit van het verhalen slechter.

De studie heeft belangrijke implicaties voor beleidsmakers als het gaat om de locatie van de ‘onthulling’ (ik zou hier liever van waarschuwing spreken). Daarnaast is zij voor mediamakers van belang: de geloofwaardigheid van een nieuwsmedium is namelijk in het geding bij native advertising. Tot slot is het van belang om hierover in een morele context te discussiëren. We worden overspoeld door reclames, we vluchten daarvan weg en adverteerders slaan terug bij onherkenbare reclame. Als blijkt dat slechts een zeer klein deel van de (hoogopgeleide) mensen in staat is zulke reclame als zodanig te herkennen, is het wellicht tijd voor strengere regelgeving.