Een kick-ass gameheldin met een… handtas? (Linda Duits)

Deze post verscheen eerst op dieponderzoek.nl.

Jongeren zijn moeilijk te bereiken met conventionele reclame. Bedrijven zoeken daarom naar mogelijkheden om toch hun doelgroep te bereiken, bijvoorbeeld met Instagram-sponsoring van ‘celebrities’ (zie Kylie Jenner). Louis Vutton springt in op de huidige hype rond vrouwelijke actiehelden (denk Katniss in The Hunger Games, Furiosa in Max Max en Rey in Star Wars). Het modemerk heeft Lightning, de hoofdpersoon uit de populaire game Final Fantasy XIII, nu ingelijfd als ster van hun reclamecampagne.

Lightning is een sterk, mysterieus karakter. Ze kan vechten als de beste. Louis Vutton meent dat zij staat voor heroïsche vrouwen wereldwijd en dat ze daarom goed past bij de nieuwe collectie. Tegen PSFK zegt Louis Vuttion’s Artistic Director of Women’s collections Nicolas Ghesquière:

“It’s clear that the virtual aesthetic of video games is predominant in this collection. If we push the reflection about heroines, or what might constitute the nature of a woman whose actions can be so courageous that she becomes superior and iconic, it becomes obvious that a virtual entity integrates with the founding principles of the Maison. Lightning is the perfect avatar for a global, heroic woman and for a world where social networks and communications are now seamlessly woven into our life. She is also the symbol of new pictorial processes. How can you create an image that goes beyond the classic principles of photography and design? Lightning heralds a new era of expression.”

Het lijkt mij vreselijk onhandig om je je planeet te redden van kwade halfgoden als je steeds met een handtas zit, maar Louis Vuitton ziet dat duidelijk anders. Het is ook de vraag in hoeverre modemeisje en keiharde vechter samengaan, of in hoeverre gamers en haute couture dat doen.

Tot slot is het interessant op te merken dat het hier een animatiekarakter betreft. Ze komt nooit te laat voor een fotoshoot, ze hoeft nooit op haar gewicht te letten en ze hoeft niet betaald te worden voor haar arbeid – Louis Vuitton betaalt haar het gebruik uiteraard wel de eigenaars van de Final Fantasy-franchise. In die zin lijkt ze op S1m0ne uit de gelijknamige film uit 2002. Ook zij bestaat alleen in de digitale wereld:

Mensen kunnen native advertising niet onderscheiden van redactionele inhoud (Linda Duits)

Deze blogpost verscheen eerst op dieponderzoek.nl.

Native advertising is een gecamoufleerde manier van reclame maken. De advertentie wordt geplaatst in een vertrouwde omgeving. Er zijn verschillende vormen, zoals gesponsorde content – zie dit stuk op Emerce over native advertising in 2016. Consumenten houden niet van reclames en doen van alles om ze te vermijden. In reactie daarop zijn adverteerders steeds subtielere vormen van reclame gaan bieden, vooral online. Door reclames te camoufleren, ontwijkt de consument ze minder. Het evidente nadeel is dat het verschil tussen redactionele inhoud en reclame moeilijker te herkennen is. Dat is ook precies de conclusie van een recente studie [abstract].

De onderzoekers hielden een 3×4 experiment waarin 242 informanten (bachelorstudenten) werden blootgesteld aan een ‘doelverhaal’. Dit verhaal varieerde in de plek waar aangegeven stond dat het een reclame betrof (boven, onder of in het midden van het verhaal) en in de aard van de ‘onthulling’: de woorden advertising, sponsored content, brand-voice, presented by sponsor. Daarna lazen ze allemaal een gewoon nieuwsverhaal. Achteraf moesten ze een vragenlijst invullen. Centraal daarbij stond of de mensen reclame als zodanig herkenden.

Slechts zeventien informanten (8%) kon de native advertising onderscheiden van de ‘gewone’ redactionele inhoud. Er was daarbij variatie in waar de ‘onthulling’ stond (in het midden is het beste) en in de woorden die gebruikt werden: als er ‘advertentie’ of ‘gesponsorde content’ stond, herkenden mensen het eerder als reclame dan bij het vage ‘brand-voice’ of ‘presented by’. De mensen die de reclame herkenden, hadden een negatievere houding ten aanzien van het bedrijf, waren minder geneigd het verhaal te delen en vonden de kwaliteit van het verhalen slechter.

De studie heeft belangrijke implicaties voor beleidsmakers als het gaat om de locatie van de ‘onthulling’ (ik zou hier liever van waarschuwing spreken). Daarnaast is zij voor mediamakers van belang: de geloofwaardigheid van een nieuwsmedium is namelijk in het geding bij native advertising. Tot slot is het van belang om hierover in een morele context te discussiëren. We worden overspoeld door reclames, we vluchten daarvan weg en adverteerders slaan terug bij onherkenbare reclame. Als blijkt dat slechts een zeer klein deel van de (hoogopgeleide) mensen in staat is zulke reclame als zodanig te herkennen, is het wellicht tijd voor strengere regelgeving.

Deze tiener neemt afscheid van sociale media en haar duizenden fans… met de waarheid

Ze had duizenden volgers op Instagram, tumblr,… Maar nu stopt Essena O’Neill. Deze video is haar afscheid en ze verwijderde zeer veel van haar Instagram-foto’s, en de foto’s die er wel nog staan krijgen nu de waarheid achter de foto.

Lees meer hier.

Naaktloze Playboy toont de macht van Facebook (Linda Duits)

Deze analyse stond eerst op dieponderzoek.nl.

Wat verschillende conservatieve politici decennia hebben geprobeerd, is Facebook zonder slag of stoot gelukt. De Amerikaanse Playboy stopt met naakt. Het mannenblad heeft aangegeven dat ze safe for work willen zijn. Het tijdschrift wil een jonge doelgroep aanspreken en blijkbaar doe je dat zonder naakt. Kuisheid in tijden van volop internetporno, is dat niet raar?

Wired bracht een goede analyse. Bladen proberen online teruglopende ledenbestanden tegen te gaan. Daarvoor zijn ze grotendeels afhankelijk van platforms als Facebook. Dat is immers dé plek waar content gedeeld wordt en dat delen heb je nodig om verkeer naar je site te trekken. Facebook heeft dus enorm veel macht en kan dicteren welke content geproduceerd wordt. Wired schrijft:

“For Playboy to survive in a platform-driven world, the pressure to conform to those standards [of third-party platforms like Facebook, Twitter, and Pinterest, LD] is immense—so much so that the publication is abandoning the core of its brand’s identity.”

Dat is een zorgwekkende ontwikkeling. Er is immers sprake van zelfcensuur. Socioloog Zeynep Tufekci waarschuwt op meerdere plekken voor de macht van Facebook. Zoconstateerde ze dat edgerank, het algoritme dat bepaalt wat je in je timeline krijgt, berichten over Ferguson niet toonde. Ook bekritiseerde ze dat het Facebook lukt om kiesgedrag te sturen. Daarbij weten we nauwelijks hoe Facebook te werk gaat:

“We should care that this data is proprietary, with little access to it by the user, little knowledge of who gets to purchase, use and manipulate us with this kind of data. And of course it’s not just Facebook, every major Internet platform, along with governments, are in this game and they are spending a lot of money and effort because this is so important.”

Zo is de knieval van Playboy een teken des tijds. Daar mogen we best wat meer stampij over maken.