Schaarste en onderwijs #ResearchED Amsterdam (#rEDAdam)

Deze presentatie gaf ik op ResearchED Amsterdam op 30 januari 2016.
Het is een samenvatting van een binnenkort te verschijnen artikel: De Bruyckere, P., & Simons, M. (2016) Scarcity and education. European Educational Research Journal. In press.

Hoe verdedig je iets waar je niet echt in gelooft?

Gisteren nam ik deel aan het plenaire debat op Online Educa Berlin, de grote (en echt enorme) conferentie over technologie en onderwijs in, euh, Berlijn. Behalve een grote eer, was het vooral een zeer leuk gegeven. We waren met 4 die een opgegeven motie moesten verdedigen of aanvallen waarop de zaal als in het Britse parlement zou mogen stemmen om de motie te aanvaarden of niet.

De motie die voorlag was:

“This House believes 21st Century skills aren’t being taught – and they should be”.

Samen met Jo Swinson was het mijn opdracht om deze stelling te verdedigen. En alhoewel zowel het publiek als wijzelf wisten dat het niet noodzakelijk een standpunt was waar de spreker zelf in geloofde, zat ik toch met een gewetensprobleem.

Ik heb al in verschillende boeken geschreven dat ik serieuze vragen heb bij de 21st century skills. Al lang geleden schreef ik dat ze wellicht veel overeenkomsten hebben met de zeven vrije kunsten.

Mijn verdediging was dan ook als volgt:

Net omdat ze niet bestaan – wat een van de tegenstanders al snel inriep – moeten ze op school onderwezen worden. Waarbij ik vrees dat in sommige landen door GERM, global education reform movement, met een te sterke focus op gestandaardiseerde testen voor bepaalde kernvakken, net de hogere doelen verloren kunnen gaan, zonder te willen zeggen dat basiskennis niet cruciaal is.

En vervolgde dat ik het niet per se erg vond om deze eeuwenoude skills naar de 21ste eeuw te noemen, omdat we nu toevallig in die eeuw leven. Misschien niet de slimste verdediging, maar ik besefte al snel dat ik niet echt in de wieg gelegd ben voor bijvoorbeeld politiek (en ik bedacht ook dat de video online zou komen).

Tot slot gooide ik er ook nog een oneliner bij waar ik zelf blij mee was, en die ook behoorlijk vaak getweet werd:

Al bij het voorgesprek werd al snel duidelijk dat Miles Berry, Allan Päll, Jo en ikzelf in het echt helemaal op de zelfde lijn zaten. Miles gaf een gepassioneerde verdediging van het belang van kennis – zonder vaardigheden direct te willen verketteren – waarvan ik in mezelf enkel kon denken: veel van wat hij zegt zou ik ook kunnen zeggen.

Ik vond het dan ook niet erg dat we nipt de motie verloren en eerlijk ‘it was good fun’. Was vooraf behoorlijk zenuwachtig, maar net door

 

Een avond in de Vooruit… #10in2015

Weken van spanning vielen gisteren als een pak van me zo net rond 22u ‘s avonds. In een roes zet ik mijn naam in tal van boeken en zag ik mensen die ik te lang niet gezien had.

De boekvoorstelling van ons nieuw boek “Ik was 10 in 2015” verliep als in een droom. Bert en ik konden het ons niet beter wensen. Van de video’s (onder andere gemaakt door 2 van mijn zussen en Klaartje en Marte, waarvoor dank!), over Johannes van School is Cool en Peter Adriaenssens en het extra optreden van Blue and Broke, alles liep zoals het moest en beter.

Maar waar achteraf bijna iedereen over sprak, online en offline was Maud Vanhauwaert die net na mij het podium beklom en wat ze voorzien had veranderde door mijn lezing over tijd, ruimte en vergeten. Ze bracht er onder andere dit gedicht dat iedereen stil kreeg en tegelijk terecht fan van haar maakte:

ik ben vergeten hoe het voelt om als kikker geschminkt te zijn
hoe de verf in de zon opdroogt en kraakt als je lacht
hoe ik dan bang werd

omdat ik dacht dat ik in een hele oude kikker veranderde

ik ben vergeten hoe het was om in de nek van mijn vader te zitten
mijn handen op zijn hoofd te leggen
alsof ìk hèm beschermde

ik ben vergeten wie er in mijn klas zat, wie de mooiste
pennenzak had, wie ik het eerst wilde zoenen en wie mij ooit
‘zo dik als Afrika’ noemde

ik ben eens vergeten mijn cavia uit de zon te halen en toen
ik terug in de tuin kwam lag hij daar, als een zwart geblakerd
te lang gebakken stukje brood

ik ben vergeten wat ik toen dacht over de dood

ik ben zoveel namen vergeten. Ik ben de naam vergeten
van de leidster op Jommekeskamp die elke dag perse mijn haar
in een dotje wilde draaien

de naam van de man die na mijn val
in de regen met de fiets, mijn hoofd heeft gehecht, vergeten
waarom ik aan het haar van mijn zus trok

zo vaak dat ik haar aan een haarstukje hielp

ik ben vergeten waarom ik op een podium stond
waarom zoveel mensen dezelfde richting opkeken
en ik als enige, andersom

ik ben vergeten waarom ik als kind masturbeerde
denkend aan een felbehaarde Jezus, met zijn uitstulpend kruis

ik ben vergeten wat de zigeunerin met haar zware beweeglijke wenkbrauwen
als vervaarlijk koffiedik in mijn handen heeft gelezen. Mijn eigen toekomst
ben ik vergeten. Ik ben vergeten hoeveel ik van je hield

ik had het nochtans in een boekje geschreven
met mijn handtekening eronder

vergeten waar de kloven in je lippen zitten
in de winter en hoe je slaapt of je in een bochtje lag,  je knieën opgetrokken of uitgestrekt
en wij dan om de laken vochten, hoe, in het felle licht van Sevilla
onze pupillen zich samentrokken

maar ik ben niet vergeten wat ik vergeten ben, meer nog
wat ik vergeten ben, daaraan denk ik nog het meest

zoals aan wat mijn moeder bedoelde toen ik  (nog zo dik als Afrika
en mijn cavia nog mals) haar vroeg waarom vergeten
geen ‘ge’ krijgt, zoals geslapen,  gegeten en gedanst
en zij toen terwijl ze de strijk opplooide
mompelde alsof ze de woorden tussen mijn kleren schoof:

vergeten wordt nooit voltooid

Voor iedereen die hier aan meewerkte en er bij was, 1 groot woord van Dank! En tot ergens binnenkort, onderweg.

De Heckman vergelijking: over ongelijkheid en opvoeding (presentatie en rapport)

Deze presentatie hoort bij de lezing die ik gaf over het rapport dat ik schreef op vraag van Itinera over ongelijkheid, onderwijs en opvoeding op 11 maart 2015. De presentatie hoort bij dit rapport dat ik schreef.

Persbericht: Inschrijvingen voor het IKANDA kindercongres van start

Beste Pedro, kan je dit delen op je blog of op Twitter? Als Jan Seurinck dat aan me vraagt kan ik maar moeilijk weigeren, zeker als het om het kindercongres van Flanders DC gaat.

Daarom dus:

De inschrijvingen voor IKANDA, het enige kindercongres in ons land, zijn geopend voor leerkrachten van het zesde leerjaar. Het congres vindt plaats op 2 april in de Brabanthal in Leuven. Er is plaats voor 1500 leerlingen uit het laatste jaar lager onderwijs. Het aantal aanvragen overschreed vorig jaar de 5000. Het congres is dit jaar aan zijn zesde editie toe.

Het congres voor laatstejaars lager onderwijs draait rond talent. Ondernemend en creatief zijn, begint met je talent en passie te kennen. Bekende en minder bekende Vlamingen uit de leefwereld van de kinderen zoals Tom Waes, Natalia en Véronique Leysen komen er vertellen over hoe zij hun talent ontdekten, hoe ze het ontwikkelden om te worden wat ze vandaag zijn: mensen die van hun talent hun beroep hebben gemaakt.

Organisator Flanders DC, die zich normaal enkel tot ondernemers richt, maakt voor het inspiratiecongres graag een uitzondering op de regel.  “Kinderen van die leeftijd staan voor een belangrijke keuze in hun leven”, zo licht Pascal Cools, algemeen directeur van Flanders DC toe, “ We willen duidelijk maken dat zij CEO van hun eigen leven zijn. Ze weten vaak heel duidelijk waar hun talent ligt. Ze moeten uiteraard naar hun ouders luisteren maar moeten vooral ook durven gaan voor dat talent.”

“We willen de leerlingen een eerste echte congres-ervaring geven”, vertelt projectmanager Natascha Rommens, “het aha gevoel dat we met grote events zoals het Creativity World Forum en Creative Ville bij ondernemers beogen, willen we ook doorgeven aan de kinderen.”

De sprekers op het podium en de doe-workshops over de middag moeten ervoor zorgen dat alle leerlingen naar huis gaan met ten minste één ik-kan-dat-gevoel. Meteen de verklaring voor de naam van het congres.

Leerkrachten kunnen hun klas inschrijven via de website IKANDA2015.be.