Binnenkort 2 speciale lezingen op 25 april en 2 mei, meer info!

Ik probeer altijd wel mijn presentaties en lezingen aan te passen, maar deze 2 lezingen zijn echt anders dan anders.

  • Op 25 april geef ik een lezing aan UGent over “Jongens zijn slimmer dan meisjes”, maar omdat ik aan mijn oude universiteit er iets speciaals van wou maken, vertel ik hier het verhaal achter het boek. Het detectivewerk, de verrassingen, enzovoort. Ik ga dit 1 keer doen, dus wil je deze verhalen horen: wees er bij. Meer info vind je hier.
  • Op 2 mei is er in Leuven ook iets speciaals, maar dan voor een heel specifiek publiek, namelijk lerarenopleiders. Dit is de officiële aankondiging:

    Wat we kinderen echt kunnen leren

    Over feiten en fictie in onderwijs

    Wanneer? Maandag 2 mei van 15u tot 17u

    Waar? Leuven Central, volkscafé, Margarethaplein 3; 3000 Leuven

    Programma?

    Wat we kinderen echt kunnen leren verschijnt pas in juni 2016. Hertaler Pedro De Bruyckere geeft in primeur een introductie.

    15u – 15u10

    Welkom en intro door uitgeverij LannooCampus

    15u10 – 15u50

    Wat we kinderen echt kunnen leren
    Pedro De Bruyckere, onderzoeker en pedagoog Arteveldehogeschool Gent

    15u50 – 16u15

    Hoe ermee aan de slag gaan in de opleiding?
    Johan De Wilde, opleidingshoofd BaKo Odisee

    16u15 – 16.45u

    Q&A

    Deelnemen? 

    Deelnemen is gratis. Graag inschrijven via docenten@lannoocampus.be met vermelding van naam en aantal personen.

    Over het boek

    Onderzoeksvaardigheden worden steeds belangrijker voor leraren en leraren in opleiding. Maar nog voor je zelf met (actie)onderzoek aan de slag gaat, is het essentieel om de vele informatie die op je af komt als leerkracht in te kunnen schatten. De zin ‘onderzoek heeft bewezen’ wordt te pas maar ook te onpas gebruikt.

    Dit boek maakt van leerkrachten en leraren in opleiding geen wetenschappers, maar helpt via enkele eenvoudige vuistregels en tal van voorbeelden je te wapenen om goed met de vele ideeën en ideetjes om te gaan. Op die manier vormt het een eerste cruciale stap in onderzoeksvaardigheden. Als je op schouders van giganten wil staan, moet je eerst weten welke schouders sterk genoeg zijn…

    Over de auteurs

    Daniel Willingham is psychologieprofessor aan de universiteit van Virgina.

    Het boek werd vertaald en bewerkt door Pedro De Bruyckere, onderzoeker en pedagoog aan de Arteveldehogeschool in Gent

Presentatie: Waar is kunst zoal goed voor?

Ik werd door de Genkse Academies gevraagd om kort een visie op kunst- en cultuureducatie en kunst- en cultuuronderwijs te geven als basis voor een paneldiscussie. Oa het vermelde OESO-rapport en recent werk van Gert Biesta inspireerden me.

Schaarste en onderwijs #ResearchED Amsterdam (#rEDAdam)

Deze presentatie gaf ik op ResearchED Amsterdam op 30 januari 2016.
Het is een samenvatting van een binnenkort te verschijnen artikel: De Bruyckere, P., & Simons, M. (2016) Scarcity and education. European Educational Research Journal. In press.

Hoe verdedig je iets waar je niet echt in gelooft?

Gisteren nam ik deel aan het plenaire debat op Online Educa Berlin, de grote (en echt enorme) conferentie over technologie en onderwijs in, euh, Berlijn. Behalve een grote eer, was het vooral een zeer leuk gegeven. We waren met 4 die een opgegeven motie moesten verdedigen of aanvallen waarop de zaal als in het Britse parlement zou mogen stemmen om de motie te aanvaarden of niet.

De motie die voorlag was:

“This House believes 21st Century skills aren’t being taught – and they should be”.

Samen met Jo Swinson was het mijn opdracht om deze stelling te verdedigen. En alhoewel zowel het publiek als wijzelf wisten dat het niet noodzakelijk een standpunt was waar de spreker zelf in geloofde, zat ik toch met een gewetensprobleem.

Ik heb al in verschillende boeken geschreven dat ik serieuze vragen heb bij de 21st century skills. Al lang geleden schreef ik dat ze wellicht veel overeenkomsten hebben met de zeven vrije kunsten.

Mijn verdediging was dan ook als volgt:

Net omdat ze niet bestaan – wat een van de tegenstanders al snel inriep – moeten ze op school onderwezen worden. Waarbij ik vrees dat in sommige landen door GERM, global education reform movement, met een te sterke focus op gestandaardiseerde testen voor bepaalde kernvakken, net de hogere doelen verloren kunnen gaan, zonder te willen zeggen dat basiskennis niet cruciaal is.

En vervolgde dat ik het niet per se erg vond om deze eeuwenoude skills naar de 21ste eeuw te noemen, omdat we nu toevallig in die eeuw leven. Misschien niet de slimste verdediging, maar ik besefte al snel dat ik niet echt in de wieg gelegd ben voor bijvoorbeeld politiek (en ik bedacht ook dat de video online zou komen).

Tot slot gooide ik er ook nog een oneliner bij waar ik zelf blij mee was, en die ook behoorlijk vaak getweet werd:

Al bij het voorgesprek werd al snel duidelijk dat Miles Berry, Allan Päll, Jo en ikzelf in het echt helemaal op de zelfde lijn zaten. Miles gaf een gepassioneerde verdediging van het belang van kennis – zonder vaardigheden direct te willen verketteren – waarvan ik in mezelf enkel kon denken: veel van wat hij zegt zou ik ook kunnen zeggen.

Ik vond het dan ook niet erg dat we nipt de motie verloren en eerlijk ‘it was good fun’. Was vooraf behoorlijk zenuwachtig, maar net door

 

Een avond in de Vooruit… #10in2015

Weken van spanning vielen gisteren als een pak van me zo net rond 22u ‘s avonds. In een roes zet ik mijn naam in tal van boeken en zag ik mensen die ik te lang niet gezien had.

De boekvoorstelling van ons nieuw boek “Ik was 10 in 2015” verliep als in een droom. Bert en ik konden het ons niet beter wensen. Van de video’s (onder andere gemaakt door 2 van mijn zussen en Klaartje en Marte, waarvoor dank!), over Johannes van School is Cool en Peter Adriaenssens en het extra optreden van Blue and Broke, alles liep zoals het moest en beter.

Maar waar achteraf bijna iedereen over sprak, online en offline was Maud Vanhauwaert die net na mij het podium beklom en wat ze voorzien had veranderde door mijn lezing over tijd, ruimte en vergeten. Ze bracht er onder andere dit gedicht dat iedereen stil kreeg en tegelijk terecht fan van haar maakte:

ik ben vergeten hoe het voelt om als kikker geschminkt te zijn
hoe de verf in de zon opdroogt en kraakt als je lacht
hoe ik dan bang werd

omdat ik dacht dat ik in een hele oude kikker veranderde

ik ben vergeten hoe het was om in de nek van mijn vader te zitten
mijn handen op zijn hoofd te leggen
alsof ìk hèm beschermde

ik ben vergeten wie er in mijn klas zat, wie de mooiste
pennenzak had, wie ik het eerst wilde zoenen en wie mij ooit
‘zo dik als Afrika’ noemde

ik ben eens vergeten mijn cavia uit de zon te halen en toen
ik terug in de tuin kwam lag hij daar, als een zwart geblakerd
te lang gebakken stukje brood

ik ben vergeten wat ik toen dacht over de dood

ik ben zoveel namen vergeten. Ik ben de naam vergeten
van de leidster op Jommekeskamp die elke dag perse mijn haar
in een dotje wilde draaien

de naam van de man die na mijn val
in de regen met de fiets, mijn hoofd heeft gehecht, vergeten
waarom ik aan het haar van mijn zus trok

zo vaak dat ik haar aan een haarstukje hielp

ik ben vergeten waarom ik op een podium stond
waarom zoveel mensen dezelfde richting opkeken
en ik als enige, andersom

ik ben vergeten waarom ik als kind masturbeerde
denkend aan een felbehaarde Jezus, met zijn uitstulpend kruis

ik ben vergeten wat de zigeunerin met haar zware beweeglijke wenkbrauwen
als vervaarlijk koffiedik in mijn handen heeft gelezen. Mijn eigen toekomst
ben ik vergeten. Ik ben vergeten hoeveel ik van je hield

ik had het nochtans in een boekje geschreven
met mijn handtekening eronder

vergeten waar de kloven in je lippen zitten
in de winter en hoe je slaapt of je in een bochtje lag,  je knieën opgetrokken of uitgestrekt
en wij dan om de laken vochten, hoe, in het felle licht van Sevilla
onze pupillen zich samentrokken

maar ik ben niet vergeten wat ik vergeten ben, meer nog
wat ik vergeten ben, daaraan denk ik nog het meest

zoals aan wat mijn moeder bedoelde toen ik  (nog zo dik als Afrika
en mijn cavia nog mals) haar vroeg waarom vergeten
geen ‘ge’ krijgt, zoals geslapen,  gegeten en gedanst
en zij toen terwijl ze de strijk opplooide
mompelde alsof ze de woorden tussen mijn kleren schoof:

vergeten wordt nooit voltooid

Voor iedereen die hier aan meewerkte en er bij was, 1 groot woord van Dank! En tot ergens binnenkort, onderweg.