Ken jij de theorie van de losse stukjes?

En ik die dacht dat losse eindjes vooral irritant waren (maar ik beken, dat is dan vooral bij het schrijven🙂 ).

Kleutergewijs

Losse stukjes of ‘loose parts’ hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op jonge kinderen. Alles is mogelijk: keien, takken, plankjes, linten, ringen, wasspelden, lepels, buizen … De ‘theory of loose parts’ verduidelijkt waarom dit soort materiaal zo magisch en ontwikkelingsrijk is. Bovendien vind je een waaier aan ideeën voor milieuverrijking als je via Google afbeeldingen zoekt via de zoekterm ‘loose parts’.

Wat zijn ‘loose parts’?

‘Loose parts’ zijn losse dingen die kinderen kunnen manipuleren, verplaatsen en combineren op oneindig veel manieren. Het gaat dus om veelzijdige materialen. Ze moeten niet op één vaste manier gebruikt worden, wat wel het geval is bij bijvoorbeeld een puzzel of een speelgoedauto. Kinderen kunnen zelf kiezen hoe ze spelen met de losse stukjes en zelf creaties maken.

De theorie van de losse stukjes

Landschapsarchitect Simon Nicholson (1971) formuleert de theorie als volgt: “De mate van vindingrijkheid, creativiteit en ontdekkingen die een omgeving uitlokt is…

View original post 357 woorden meer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s