Een ijsje op een bankje in een winkelstraat (over nep-vrijwilligers die je op straat lastigvallen)

Je zit met je kinderen op een bankje in een winkelstraat te genieten van een ijsje. Achter je zit een man. Hij zit te wachten op zijn vrouw en dochters en wordt aangesproken door een meisje. Of hij geen donateur wil worden van Amnesty International.

Ik kan het niet laten en luister mee hoe ze steeds agressiever op de man inpraat. Hoe ze zelf 10 euro elke maand stort. Als hij opmerkt dat hij ooit hoorde dat niet alle geld bij goede doelen terecht komt, antwoordt ze dat hij een foto mag maken van haar identiteitskaart om haar te contacteren als het anders zou blijken.

De man twijfelt. Hij wil er nog eens over denken. Het meisje, met t-shirt van Amnesty, rugzak, net als de 5 andere jongeren in de straat, gaat enthousiast nog een stapje verder. Dat het dan zonde zou zijn dat hij bij een andere vrijwilliger zou tekenen, omdat zij dan hem al zo ver had gekregen.

De man merkt niet op dat dit laatste een wel hele rare uitspraak is. Waarom zou het er toedoen bij wie hij zich uiteindelijk opgeeft? Heel eenvoudig: omdat het meisje geen vrijwilligster is, maar een jobstudente van een bedrijf dat door goede doelen ingehuurd wordt om mensen geld te doen geven. En ze heeft een target van aantal donateurs die ze moet laten tekenen. Daarom moet hij zeker dit bij haar doen.

En om dat te bereiken zijn er wel wat leugens nodig, naast het feit dat ze geen vrijwilligster is. Zo weet ze heel goed dat niet alle geld naar Amnesty zal gaan, maar een eerste deel van wat de man eventueel zal storten gaat naar haar werkgever, in dit geval Direct Result (er zijn ook nog andere bedrijven actief zoals bijvoorbeeld Pepperminds)

Hoe weet ik dit laatste? Vorige week vroeg ik me door een gelijkaardig verhaal af of het bedrijf DDF die vroeger deze jongeren op pad stuurde nog bestond. Het bedrijf bleek in 2012 failliet te zijn gegaan, maar het systeem is nog steeds zeer levendig. Ik observeerde het groepje jongeren en kon al snel zien wie de teamleider was. Hem sprak ik aan en vroeg ik op de man af hoe het bedrijf heet waar ze voor werken. Hij schrok duidelijk even: ‘hoe weet u dat, meneer?’, maar toen ik zei dat ik het verhaal van DDF en dergelijk ken, gaf hij direct de naam. Hij vroeg me wel wat mijn beroep was en waarom ik het wou weten. Volgens hem was het meisje nieuw en maakte ze daarom deze fout door leugens te verkondigen. Spijtig genoeg is dit volgens mij niet waar. Ik hoorde al meerdere dergelijke gesprekken aan, en de verhalen verlopen steeds volgens een gelijkaardig stramien. Denk aan callcenters.

Ik weet dat het voor goede doelen en dergelijke bedrijven uiteindelijk vaak een win-win situatie blijkt. Ze vragen je nooit naar een eenmalige gift, maar naar maandelijkse stortingen en gemiddeld blijft een donateur lang genoeg geld storten dat het goede doel ook effectief geld krijgt. Wel vraag ik me af hoe het hierbij zit met de regelgeving rond eerlijke reclame en in welke mate het goede doel het agressieve middel heiligt. Verder is het extra erg voor de echte vrijwilligers die nog steeds bestaan en die hierdoor een negatieve naam kunnen krijgen.

Oja, de man heeft uiteindelijk niet getekend, zijn vrouw die er aankwam kafferde het meisje nogal uit voor haar agressieve aanpak. Eerlijk, ik kon haar deze keer geen ongelijk geven.

2 gedachten over “Een ijsje op een bankje in een winkelstraat (over nep-vrijwilligers die je op straat lastigvallen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s