Wat hebben K3, Hugo en Smashing Pumpkins met elkaar gemeen?

Ik beken: ik heb K3 vermeld in een les over kunst en cultuur. En ik heb ze niet afgebroken. Ze kwamen aan bod als voorbeeld hoe alles een remix is. Ik toonde hoe de volgende 2 video’s beide een eerbetoon waren aan een van de grondleggers van de moderne film, Méliès waarvan de film Hugo een mooi, geromaniseerd verhaal vertelt.

Waarom vertel ik u dit? Omdat er vandaag in De Standaard nog maar eens een verketterende opinie staat over K3. Aanleiding, een journalist die Miguel Wiels met Haydn had durven vergelijken omdat beide aan de lopende band muziek van hoge kwaliteit maakten.

De muziek van K3 wordt onder andere monochroom genoemd:

Het hele K3-oeuvre bestaat uit simpele strofe/refrein-structuren, een handjevol akkoorden en een orkestratie die altijd hetzelfde klankbeeld oplevert — maar wellicht is dat nu net de ‘sound’ van de groep: zo monochroom dat een half oor genoeg is om alles te horen.

Ik moest spontaan aan andere artiesten denken die steeds opnieuw de zelfde plaat maakten. AC/DC, J.J. Rousseau Cale,… Bij deze laatste zal het woord commercieel niet opduiken, maar hij had wel degelijk een eigen “sound”, klopt. De muzikale, geïndustrialiseerd lopende band werd niet door K3 uitgevonden, maar door Motown waar Berry Gordy letterlijk het idee van Ford vertaalde naar zijn label. Een groep goed uitziende jongelingen die door een gehaaide manager samengesteld wordt om reclame te maken voor een kledinglijn is ook niet uitgevonden door Verhulst en co, onder andere de The Sex Pistols gingen hen voor.

Nochtans zullen we vandaag bij J.J. Cale, Motown en Sex Pistols andere gedachten hebben dan bij K3. Waarom? Deels nostalgie, deels omdat we niet weten dat dit ook maar commercie was. Je weet wel, zoveel mogelijk concerten afwerken zoals pa Mozart ook al deed.

Maar opgelet, de Monsanto van de muziek zal zorgen voor collectieve degeneratie. Het staat er niet letterlijk, in het opiniestuk, maar K3-luisteraars worden Trump-stemmers. Het is de idee dat slimmere mensen beter zijn. Of dat goede smaak slimmer maakt. Het zou even dom zijn om te schrijven dat luisteren naar moeilijke muziek er voor zorgt dat je neerkijkt op de massa.

Ben ik tegen kunst? Zeer zeker niet, integendeel. Maar ook niet tegen populaire cultuur. Beide hebben hun waarde. Beide verdienen aandacht. Dat kunst en meer uitdagende muziek zijn plek en aandacht verdient, is dus zeker zo. Maar elkaar afzeiken en verwijten helpt niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s