Weer wat bijgeleerd: de wet van Parkinson

Vorige week zag ik een lezing van Hans Crampe en hij had het over de wet van Parkinson. Even opgezocht en het is een beetje pijnlijk herkenbaar:

De wet van Parkinson stelt dat het werk (van een taak) uitdijt naar de beschikbare tijd (om een taak te realiseren). “Work expands to fill the time available for its completion.”

Cyril Northcote Parkinson formuleerde deze op waarneming gebaseerde wet in zijn boek Parkinson’s Law: The Pursuit of Progress (London, John Murray, 1958). Parkinson stelde vast dat de omvang van het Britse imperium afnam terwijl het ambtelijk apparaat van het Britse imperium in omvang toenam. De oorzaak hiervan was volgens Parkinson tweeledig:

  • Een manager wil, in plaats van meer rivalen, meer ondergeschikten.
  • Een manager creëert werk (ze houden elkaar bezig).

Parkinson nam waar dat het aantal mensen in een bureaucratie, onafhankelijk van het werkaanbod, met 5-7% per jaar toeneemt zonder dat hiervoor een logische verklaring te vinden was.

De wet van Parkinson is in algemene bewoordingen als volgt te formuleren: de vraag naar iets zal zich altijd aanpassen aan de maximale beschikbaarheid ervan. (bron Wikipedia)

Crampe legde ook de link met maximumtijd voor vergaderingen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s