Gert Biesta’s onderwijstheorie: bewijzen of geloven?

Pedro:

Een interessant stuk dat vooral uitnodigt tot discussie. Zelf zit ik eerder op de lijn van René trouwens en zie een lijn met andere hedendaagse pedagogen zoals Masschelein en Simons (zie ook het artikel dat ik hierover schreef in Pedagogische Studiën).

Originally posted on Blogcollectief Onderzoek Onderwijs:

Full disclosure: ik ben een groot bewonderaar van Gert Biesta’s werk, heb een aantal keren met hem samengewerkt bij NIVOZ en hoop dat nog vaker te mogen doen. Op dit moment ben ik betrokken bij het voorbereiden van een themanummer van vakblad De Nieuwe Meso over de betekenis van het werk van Gert Biesta voor de praktijk van leidinggevenden in het onderwijs (te verschijnen in september 2015). Een vraag die we ons daarbij stelden is: waarom lijkt er soms zo’n sfeer van antipathie en irritatie over zijn werk te ontstaan? Kritiek is natuurlijk gewenst, en die is er ook, maar meer dan bij andere wetenschappelijke auteurs lijkt hier sprake van ‘aanhangers’ en ‘tegenstanders’.

View original 660 woorden meer

Naar school met de Hololens van Microsoft (video)

Google promoot zijn virtuele schoolreizen, Microsoft blijft met zijn hololens ook in de klas maar zet in op een andere vorm van aanschouwelijkheid met hun combinatie van virtual en augmented reality. En opeens lijken tablets ouderwets (en een krijtbord ergens weer hip).

Mitra doet terug straffe uitspraak, maar de basis is flinterdun

Sugata Mitra, bekend van zijn TED-talk en hole-in-the-wall-project en een van de hoofdstukken in ons boek over mythes in onderwijs, maakt terug nieuws met een straffe uitspraak, namelijk: kinderen gewoon zelf laten werken op computers rond een opgegeven vraag kan hen tot zeven jaar sneller doen leren dan hun leeftijdsgenoten. Het zit bij TES onder de kop breaking news, maar het is in feite al nieuws van eerder dit jaar, maar kom.

Straffe uitspraak en niet noodzakelijk fout, het is gepubliceerd in een wetenschappelijk tijdschrift, Mitra is professor en het onderzoek is zelfs vrij toegankelijk.

En dan begin je van de ene verbazing in de andere te vallen. Dat er slechts 1 klas aan het onderzoek meewerkte van 23 leerlingen, hoeft niet per se te wijzen op een slecht onderzoek, maar dan hangt het er van af wat je onderzoekt. Bijvoorbeeld kwalitatief onderzoek, waarbij de beleving van de aanpak gemeten wordt, geen probleem. Wat de man echter doet is stellen dat hij een voorsprong van 7 jaar kan vinden bij deze leerlingen ten opzichte van leeftijdsgenoten.

Ehm, en dat zonder controlegroep? En dat met zo een kleine steekproef? En dat door gewoon hen rond een onderwerp van een paar latere jaren een opdracht te laten doen en surprise, surprise hen hierover vragen te laten beantwoorden? Wat als een random toegewezen controlegroep les had gekregen over het zelfde onderwerp? Heeft hij niet eerder een curriculum onderzocht in plaats van een aanpak? Kan hij op basis van dit experiment iets van deze claims waarmaken. Nee, vrees ik.

En hoe meer je leest en hoe meer je nadenkt, begin je je af te vragen hoe zoiets gepubliceerd geraakt is. Tom Bennett (die me voor was met deze blogpost) verwijst naar deze lijst van tijdschriften die Christian Bokhove opstelde en tijdschriften bevat die, ehm, eerder geschikt zijn om makkelijk iets gepubliceerd te krijgen van Christian B. Drie maal raden welk tijdschrift op deze lijst staat?

Dus, vooraleer dit (opgewarmd) nieuws terug zijn eigen leven begint te leven, think twice. De oude regel als het te mooi klinkt om waar te zijn, dan is het vaak niet waar, lijkt hier weer van pas te komen.

Interessant: Britse iRights-beweging wil dat jongeren hun online verleden aan kunnen passen

Het recht op vergeten is al langer een thema (en waarom we het belangrijk vinden, zal je oa ook lezen in het nieuwe boek van Bert en mezelf) en nu is er een nieuwe beweging in de UK die nog voor wel wat meer pleit, genaamd iRights. Ik ontdekte de beweging via deze column die ik dan weer via @roosvanvugt ontdekte.

Deze video maakt al wel wat duidelijk:

Dit zijn de rechten waar deze Britse coalitie voor pleit:

irights-icon

The Right to REMOVE

Every child and young person should have the right to easily edit or delete all content they have created… Read more.

irights-iconThe Right to KNOW

Children and young people have the right to know who is holding or profiting from their information, what their information is being used for and whether it is being copied, sold or traded… Read more.

irights-icon
The Right to SAFETY AND SUPPORT

Children and young people should be confident that they will be protected from illegal practices and supported if confronted by troubling or upsetting scenarios online… Read more.

irights-iconThe Right to INFORMED AND CONSCIOUS CHOICES

Children and young people should be empowered to reach into creative places online, but at the same time have the capacity and support to easily disengage… Read more.

2015-IRIGHTS-ICON-LITERACY-180x180
The Right to DIGITAL LITERACY

To access the knowledge that the Internet can deliver, children and young people need to be taught the skills to use, create and critique digital technologies, and given the tools to negotiate changing social norms… Read more.

Even niet bloggen (en “Ik was 10 in 2015″)

 

Deze blog startte in april 2009. Elk jaar heb ik me sindsdien voorgenomen het in de vakantie qua bloggen kalmer aan te doen. Elk jaar is dat sinds de start van deze blog mislukt. Maar deze keer wil ik cold turkey gaan voor een paar weken. De komende tijd wil ik eerst en vooral vakantie nemen (mijn familie stuurt jullie groetjes) en een paar interessante onderzoeken afwerken waar ik aan gewerkt heb maar die nu nog een extra push moeten krijgen.

Las ooit dat een beetje blog gemiddeld 5 jaar meegaat, dus je zou kunnen vrezen dat dit het begin van het einde zou kunnen zijn, maar die kans is klein. Deze blog is eerst en vooral mijn eigen vorm van professionalisering en verplicht me dagelijks nieuwe evolutie in onderwijs en over jongeren bij te houden. Dus I’ll be back (in augustus).

En ik zal terug komen met een nieuw boek! De titel van deze blog verwijst naar het eerste boek dat Bert Smits en ik samen schreven “Is het nu generatie X, Y of Einstein?”. Dat was dus in 2009. In 2011 volgde “De Jeugd Is Tegenwoordig”.

De voorbije 2 jaar hebben Bert en ik hard gewerkt aan een opvolger en die is er nu: “Ik was 10 in 2015″.

Over ons nieuwe boek:

Welke studies leiden naar een goeie job?
Waar zullen onze kinderen wonen?
Zullen ze gelukkig zijn?

De wereld lijkt constant in verandering en dit maakt de taak van ouders, opvoeders en leerkrachten zeker niet eenvoudiger. Waar ouders er vroeger vanuit konden gaan dat hun kinderen het beter zouden hebben dan zijzelf, is dat vandaag niet zo vanzelfsprekend meer.
“Waarschijnlijk moeten onze kinderen het met minder doen”, is een veelgehoorde vrees. Wat moeten onze kinderen studeren als sommige banen binnenkort door robots vervangen worden? Waar zullen onze kinderen leven? Welke nieuwe uitdagingen komen op hun pad?

Pedagogen Pedro De Bruyckere en Bert Smits hebben geen glazen bol, maar bekijken wel de belangrijkste tendensen die een invloed zullen hebben op de levens van kinderen en jongeren. Zo beantwoorden ze de vragen die de volwassenen hebben over hun toekomst. Een opvoedingshandleiding voor de toekomst.

Het boek verschijnt begin in oktober, meer info volgt.

Geniet van de zomer en tot binnenkort!

Er is een nieuw Play-rapport van Ikea over kinderen en spelen: over willen, angst en tijd

Het meubelbedrijf doet al een paar jaar onderzoek naar spel en het belang er van voor kinderen en men pakt dit behoorlijk groot aan via vragenlijsten en interviews met ruim 30.000 kinderen en ouders uit 12 verschillende landen (waaronder Nederland).

Wat valt er zoal op? 

Ouders blijken in de meeste bevraagde landen vaker te zeggen dat ze te weinig tijd hebben voor spelen met hun kinderen in vergelijking met vorig bevraging in 2009:

ikea1

Iets meer dan een kwart van de bevraagde ouders vindt trouwens dat hun kinderen zelf een te drukke agenda hebben waardoor het spelen in gedrang komt. Dit is een stijging ten opzichte van het oorspronkelijke 16% in 2009.

Wie speelt er met de kinderen (buiten school)? Juist, het is mama:

ikea2

En als ze dan samen spelen, dan klagen verschillende ouders dat ze te gestresseerd zijn om er echt van te genieten (met opvallende verschillen naargelang het land en een goede, weliswaar stijgende score voor Nederland):

ikea3

 

Wat me wel opvalt is dat er een soort van ‘instrumentalisering’ van spelen dreigt:

ikea5

De voorbije jaren is schrik voor ontvoering en verkeer iets afgenomen, schrik dat je kind gepest wordt, is dan weer toegenomen bij ouders.

ikea4

Maar, ouders, zeker als ze terugdenken aan hun eigen kindertijd, beseffen dat we stilaan overbezorgd zijn, meer dan de helft gaat hiermee akkoord.

Ondertussen blijkt ook dat we iets vaker allemaal samen eten als gezin (80% gemiddeld over de landen heen), maar… dat we nog net iets vaker samen televisie kijken (82%).

En nu we het toch over media hebben, enkele opvallende conclusies:

Overall, this report finds that children have an average of 1.5 media devices for their own personal use, increasing to an average of over 2 devices each for teenagers. These vary between country, with smartphones more common for children in South Korea and tablets more common in
the UK, USA and the Netherlands. In Russia and Sweden, tablets and smart- phones are both common for children’s own personal use.

Four out of ten parents and a third of children and young people think mobile devices are replacing family communication however, and a quarter of parents admit to sometimes only communicating with their immediate family in the home through text message or social media.

On the other hand nearly three-quarters of parents and over four out of ten children and young people think there should be times at home when mobile devices are not used.

The majority of children (75%) and young people (87%) believe that the internet is a wonderful tool for learning and four out of ten children and six out of ten young people believe that using the internet regularly will help prepare them for a future career.

Young people are spending more time on the internet that their parents think, and while seven out of ten parents recognise that the internet is a wonderful educational tool, a third of parents find it difficult to know how much time their child should be spending on the internet.