De klas als hotspot of als coldspot?

Je ziet hier vaak voorbeelden passeren waarbij technologie in de klas gebruikt wordt. Ik durf zelfs het gebruik van sms in de klas aan te raden en ik erger me meestal als ik op een conferentie of in een school zit waar ik nauwelijks of geen ontvangst of internet heb.

Maar is het wel een goed idee dat elke klas een hotspot is? Volgens Alexander Nemerov, professor kunstgeschiedenis in Yale, absoluut niet. Hij zocht en vond namelijk een echte coldspot voor zijn lessen (check ook hier). In het lokaal waar zijn lessen doorgaan kunnen studenten niet afgeleid worden omdat ze snel iets opzoeken op Facebook, want er is geen internet. SMS-jes? Vergeet het, want ook geen gsm-ontvangst. Hij stelt dat zijn studenten nu beter opletten.

Zelf denk ik dat beide nodig zijn, momenten in lessen waar je je moet kunnen focussen op wat er op dat moment gebeurt. Je vindt het aan tafel ook wellicht niet leuk als je gesprekspartner zit te sms-en of te twitteren. Maar in andere lessen geeft dit net allemaal een meerwaarde. Wat denken jullie?