Centrale examens zijn geen garantie voor transparantie, verhogen wel kans op miserie

21 08 2014

Het lijkt zo eenvoudig: geef iedereen het zelfde examen en zo kan je vergelijken welke school het goed doet en welke het niet zo best doet. Kristof De Witte pleit er voor vandaag in De Standaard. Het klinkt inderdaad logisch, en de man verwijst naar Duitsland en Nederland waar het goed zou verlopen.

Ik denk dat verschillende Nederlandse lezers van deze blog nu raar zullen opkijken, omdat de voorbije jaren de CITO-toetsen niet onomstreden waren, maar kom.

De Witte geeft wel toe dat je dit dan moet corrigeren voor de omstandigheden van de school (zijn er bijvoorbeeld veel kinderen uit zwakkere milieus, veel taalachterstand,…).

Hij schrijft deze opinie als reactie op het nieuwe boek van professor Roger Standaert dat gisteren voorgesteld werd. Deze laatste is een fervente tegenstander, samen met Mieke Van Hecke die morgen een duidelijke ‘nee’ liet horen bij de voorstelling.

De stelling gisteren is dat dergelijke examens een schijntransparantie opleveren waarbij je vaak niet weet in welke mate de kinderen effectief iets bijgeleerd hebben. Dan blijken leerlingen van scholen die goed scoren het opeens slecht te doen als ze verder studeren. Hoe kan dit?

Dit kan onder andere door een menselijke reactie wat we teaching to the test noemen. Als een school afgerekend kan worden op de resultaten van een test, dan gaat men alles er aan doen om dit te bereiken. Je wil niet afgaan. Ga je dan beter les geven, dat is wat men hoopt. Ga je maken dat je vooral goede testen aflegt, die kans is reëel. Ga je vals spelen? Als je ooit het boek Freakonomics hebt gelezen, dan weet je dat dit ook zeer goed mogelijk is. Hoe meer belang je gaat hechten aan de resultaten, hoe meer kans op dergelijke uitwassen lijkt het wel.

Komen er nog de andere problemen bij, namelijk wat ga je centraal toetsen en wat niet. Je kan opteren voor alles, maar de kans is groot dat de nadruk komt te liggen op de kernvakken. Muziek, tekenen,… zijn al  veel moeilijker centraal te meten. Dergelijke vakken komen dan in de verdrukking. Het is een algemene kritiek op de invloed van PISA op wereldniveau, het ontstaan van een eng, globaal curriculum toegepast op lokaal niveau. De ironie is dat de OESO, de organisatie achter PISA, die verenging helemaal niet wil.

We hebben op dit moment een systeem waarbij scholen eindtermen opgelegd krijgen en daarop gecontroleerd worden door een inspectie van de overheid. Veel mensen associëren eindtermen met de lat om al dan niet te slagen voor school, maar het zijn in feite maatstaven om de kwaliteit van een school in te schatten. Een inspectie bekijkt de hele ruime context van een school mee in hun controle en plaatsen alle verslagen openbaar, vrij toegankelijk voor iedereen. Is dit perfect, wellicht niet. Wel is het behoorlijk transparant.





Linda Duits: Lego in PR-aanval met film en documentaire

21 08 2014

Fan bouwt eigen wereld - still uit docuTot voor kort hing er een vlaag van mysterie rond Lego. De blokkenmaker stond het nooit toe dat er een documentaire werd gemaakt, ondanks de intense populariteit van Lego en de vriendelijke uitstraling van het Deense merk. Maar in 2011 verliep het patent op de steentjes. Wellicht verklaart dat waarom er in 2014 maar liefst twee officiële Lego-films zijn: The Lego Movie[IMDB] en Beyond the Brick: A Lego Brickumentary [IMDB]. Beiden focussen op de creativiteit die spelen met Lego bevordert. De fictie-film doet dat dankzij de verhaallijn: van bouwen volgens de instructie tot je fantasie laten gaan, waarbij al die vormen even awesome zijn. In de documentaire worden creativiteit en innovatie benadrukt door de vele volwassen fans in beeld te brengen. Waar The Lego Movie erg feel-good is, ligt de PR-laag er bij de Brickumentary wel heel dik bovenop. Bovendien is de toon betuttelend.

Sinds het patent is verlopen in 2011 is Lego zich nog meer gaan richten op samenwerkingsverbanden met franchises uit populaire cultuur. Het bekendst en meest succesvol is de Lego Star Wars-lijn, waarvoor Lego in 1999 een licentie verkreeg die in 2012 met tien jaar is verlengd. Er zijn ook licenties met Lord of the Rings (aangegaan in 2012), Lego Superheroes (aangegaan in 2012, met DC Comics en Marvel) en The Simpsons (aangegaan in 2014) – zie Wikipedia. Daarnaast maakt Lego games.

We zien dus een ver-merk-ing bij Lego. Nu de stenen door iedereen gemaakt mogen worden, probeert Lego met Lego in thema’s een unique selling point te behouden. Daarnaast legt het bedrijf met de films dus de nadruk op hun imago van creatief spelen. Het is nog maar de vraag of die twee wel samengaan. De themadozen bevatten veel steentjes die alleen gebruikt kunnen worden om specifiek te maken wat op de doos staat. Lego benadrukt dus de oude slogan ‘Van Lego kun je alles maken’  in de PR vanuit de twee films, maar verkoopt ondertussen steeds meer Lego waarmee je maar één ding kunt maken.





Moet je als leerkracht voorzichtig zijn met wat je over je privé-leven vertelt? Ja, maar…

19 08 2014

David Degreef solliciteerde voor een job van onderwijzer in het Brusselse stedelijke onderwijs en kreeg de job. Maar met een waarschuwing, hij zou beter zwijgen over zijn geaardheid. De directeur-generaal van het openbaar onderwijs van de stad Brussel, Charles Huygens geeft nu uitleg over die vraag: “We raden leraren steeds aan voorzichtig te zijn met uitspraken over het privéleven, of dat nu over godsdienst, politieke overtuigingen of geaardheid gaat.” In een interview voor het VRT radionieuws voegt hij hier aan toe dat leerkrachten neutraliteit moeten nastreven en wordt een link gelegd met mogelijke risico’s.

Uit mijn eigen onderzoek naar criteria die leerlingen gebruiken om een leerkracht al dan niet authentiek te ervaren blijkt dat jongeren wel degelijk dubbele gevoelens hebben bij het vrijgeven van autobiografische elementen door de leerkracht. Ze willen het wel, ze willen iets weten over de persoon die voor hen staat, maar met mate. Ze willen zien dat de persoon een mens is die meer is dan toevallig leerkracht geschiedenis, of biologie, maar willen niet dat hij of zij constant over zijn leven vertelt. Een van de respondenten beschreef hoe een leerkracht in echtscheiding lief en leed met haar klas deelde, ‘way too much information‘. Let wel, dit onderzoek gebeurde bij leerlingen van de laatste graad van het secundair onderwijs. Maar noteer dat zelfs die groep wel iets wil weten over de mens achter de professional die voor hen staat.

Het lijkt dus alsof de topman van bet Brusselse onderwijs dus een punt heeft als hij stelt dat je voorzichtig moet zijn met autobiografische uitspraken, maar ik vrees van niet. In zijn argumentatie hoor ik niet wat ik net beschrijf, maar wel schrik om mensen voor het hoofd te stoten en een drang tot neutraliteit.

Die drang tot neutraliteit doet me denken aan een eerder Franse benadering, namelijk alle elementen wegwerken om zo neutraal over te komen. Het probleem is dat je echter niet neutraal kan zijn. Het feit dat je bepaalde zaken niet toont, is op zich een waarde die je dan meegeeft. Als iemand niet mag uitkomen voor zijn of haar geaardheid, dan is dit dus op zich niet neutraal. Je kan dus nooit ‘waarden-loos’ onderwijs geven of inrichten. Wat je wel kan doen is de waarde die je nastreeft benoemen en duiden. In plaats van een verborgen curriculum onbewust mee te geven, er zelf bewust over nadenken en communiceren.

De mogelijke risico’s zijn volgens mij nog een groter probleem in de argumentatie. Ze werden in het radionieuws niet benoemd, maar zouden bepaalde kinderen of ouders aanstoot nemen aan een man die getrouwd is met een man? Kan best zijn, maar als ik kijk naar de eindtermen voor het basisonderwijs dan staat daar: De leerlingen kunnen in omgang met anderen respect en waardering opbrengen. Het is dus verdomme een plicht van het onderwijs, volgens de eindtermen om hier aan te werken.





Minerva, de universiteit uitgebeend tot op het bot (en volgens mij geen universiteit meer)

18 08 2014

Is iets nog een universiteit als er geen colleges zijn, geen lessen, in feite geen echte seminaries? Minerva is geen MOOC, maar een uitgebeende universiteit waarbij toch iedereen achter zijn laptop studeert en waar online groepjes maximum 19 studenten bevat (daarom dus geen MOOC).

Folia vat het als volgt samen:

“Het klinkt niet bijster gezellig, maar volgens de Amerikaan Ben Nelson moeten universiteiten worden gestript van alle zaken die niet direct bijdragen aan het leerproces. Hij richtte daarom het Minerva Project op: een officieel erkende universiteit gevestigd op de negende verdieping van een flat in San Francisco.

Deze maand begon Minerva de eerste groep van 33 studenten les te geven. De lessen bestaan volledig uit seminars in een virtuele leeromgeving. De studenten wonen en leren weliswaar in hetzelfde gebouw, maar zien elkaar tijdens de lessen alleen op hun eigen scherm. Daarop zien ze ook de leraar, die hen voortdurend bestookt met vragen en opdrachten.”

De man wil les geven en organiseren op basis van wetenschap, en hij heeft een punt: terwijl hoorcolleges wel efficiënt zijn voor lesgevers en organisaties, qua effectiviteit valt het dik tegen.

Een interview met de man achter het project:

Maar is dit een universiteit als er… geen onderzoek gebeurt. Nieuwe kennis wordt er niet opgebouwd. Is het dan gewoon geen school? Het is een vraag die de Atlantic in een lang stuk over Minerva ook stelt.

Ik heb ook de proffen gehad die nauwelijks konden les geven, maar die wel konden boeien door nieuwe inzichten. Het betrokken worden bij onderzoeken was als student soms hatelijk, tegelijk besef ik nu dat ik er veel van leerde.

Het is een school, het is hoger onderwijs en die erkenning zorgt dat ze studenten kan laten afstuderen. Prima, maar een universiteit zonder onderzoek, volgens mij is dat dus geen universiteit meer.





Mijn opinie vandaag in De Standaard: Een gehypothekeerde generatie

12 08 2014

Vandaag stond een opinie van mijn in De Standaard, een variant op wat ik eerder hier al schreef:

Een kleine lening, dat moet toch kunnen voor degelijk, hoger onderwijs? Het klinkt onschuldig wat André Oosterlinck voorstelt (DS 11 augustus), maar dat is het niet.

Als het nodige bedrag effectief rond de 25.000 euro zou uitkomen, zoals de ererector berekent, dan wil dat zeggen dat een jongere jarenlang meer dan 200 euro per maand zal afbetalen. En dat in de jaren waarin hij ook aan het ‘echte’ leven wil beginnen, met mogelijks de aankoop van een woning, of een eerste kind.

De banken zullen volgens Oosterlinck meegaan in zijn idee, want ze kunnen aan klantenbinding doen. De ironie hier is proefbaar – en ik die dacht dat kennis vrij maakt.

In de praktijk zal het voorstel van Oosterlinck betekenen dat een groep jongeren veel andere stappen in het leven zal moeten uitstellen. Ik wil zeker niet beweren dat we hier dan zullen verglijden naar Amerikaanse toestanden, dat in totaal een openstaande studieschuld van 1,3 biljoen heeft, maar het is simpel: trek 200 euro per maand af van het loon van een beginnende leerkracht of een sociaal assistent, en er blijft maar weinig spaarruimte over.

Maar dat is niet het enige. De vraag is ook wat we de 18-jarigen die gaan studeren willen aanleren. Meer respect voor een opleiding? Harder werken want studeren kost geld? Daar valt zeker iets voor te zeggen. Maar is het gevaar ook niet reëel dat ze de attitude zullen krijgen dat als je iets wil, je er makkelijk voor kan lenen? Zeker als je studieleningen invoert die je pas voelt nadat je – hopelijk – bent afgestudeerd.

Krediet op krediet

Naargelang van de bron zijn onze jongeren wel, dan weer niet goed in financiële kennis. De voorbije jaren verschenen alarmerende berichten over hoe bij hen economische inzichten ontbreken, maar volgens het meest recente Pisa-onderzoek scoren onze jongeren gemiddeld bij de wereldtop.

Natuurlijk zijn er ook hier mensen met financiële problemen door onverstandige budgettaire keuzes. Ook hier zijn er mensen die krediet op krediet opstapelen. Maar hoewel het openstaande bedrag aan kredieten stelselmatig toeneemt, lijken we toch vooral nog steeds een land van spaarders. Dit vaak tot ongenoegen van politici die een berg geld zien vaststaan op bankrekeningen, terwijl ze voor onze economie datzelfde geld liever zouden zien rollen. Als we al geld lenen, dan doen we het om bijvoorbeeld een huis te kopen. Deels omdat we dan niet anders kunnen, deels omdat het een solide investering is.

Maar wat is het effect als we 18-jarigen die willen gaan studeren aanmoedigen om, weliswaar sociaal, te lenen? Leren we hen zo niet het sparen af en beklagen we ons dan niet binnen vijftien jaar dat we massaal een generatie hebben opgevoed van mensen die te overvloedig lenen?

Een andere return

Let wel, je kan zeker argumenteren dat een verhoging fair is, los van de vraag of je een elite moet creëren zoals een preses eerder opperde. Moet een samenleving wel investeren in de veelverdieners van morgen? Studeren wordt dan gezien als een geldelijke investering in jezelf.

Maar dat is kort door de bocht. Behalve dat het nog maar de vraag is of verschillende richtingen in het hoger onderwijs de poorten openen naar dikbetaalde banen, is er van mensen die gestudeerd hebben sowieso een return naar de samenleving door de kennis, zorg of innovatie die ze afleveren. Onderwijs is dus ook een investering in de maatschappij. En als het gaat over de veelverdieners: is het niet zo dat in een billijke samenleving mensen die meer verdienen, meer belasting betalen?

De vraag is trouwens of jongeren, vanuit een ‘Vlaamse’ reflex, toch niet de leningen links gaan laten liggen en nog meer baantjes zullen proberen te combineren. Tijd die dan niet kan gebruikt worden voor studeren of ontspannen (dat laatste is ook broodnodig voor optimaal leren). Of dat ze gewoon minder zullen kiezen om te studeren, dat kan ook. Maar of het dan om de juiste reden is?





Hoeveel kost studeren? Een antwoord op professor Paul De Grauwe

12 08 2014

Professor De Grauwe pleit voor duidelijke cijfers binnen het debat over het inschrijvingsgeld en schermt met 5%, 600 euro, dat door het individu betaald wordt en 95% door de overheid van de totale kost van 12000 euro dat een student in het hoger onderwijs kost. Hij vindt een verhouding 50-50 veel billijker. Ik vrees echter dat hij enkele van de individuele investeringen over het hoofd ziet.

In 2011 berekende SovoArte (van mijn eigen hogeschool) hoeveel studeren kost voor een individu naast het inschrijvingsgeld waar De Grauwe enkel maar over spreekt.

De resultaten, de totale kost per jaar voor een verder studerende jongere in 2011:

  • Beurs op kot € 11.446
  • Beurs pendelen: € 7.273
  • Bijna-beurs op kot: € 11.732
  • Bijna-beurs pendelen: € 7.559
  • Niet-beurs op kot: € 11.925
  • Niet-beurs pendelen: € 7.752

Je kan de hele berekeningen hier downloaden. Je kan wel nog wat bedenkingen hebben bij de berekeningen, maar goed nieuws voor de professor, zijn 50-50 is voor verschillende studenten al realiteit.





Commentaar: Een nieuwe vorm van terreur

12 08 2014

Een kind van 7 zegt in de camera dat hij de ongelovigen in Europa wil doden. Beelden van een ander kind met een afgehakt hoofd in de handen. Je wil de beelden niet zien, maar het is moeilijk. Ze komen binnen via de krant, maar vooral komen ze binnen via sociale media. Het is een nieuwe, zeer effectieve vorm van terrorisme.

9/11, de aanslagen in Spanje, Londen,… dit is terrorisme van de klassiek massamedia met een snuifje sociale media. Het zijn verschrikkelijke beelden die via de CNN’s van deze wereld onze huiskamer binnenkwamen. Vorige week, toen de VS ISIS of IS begon te beschieten, heb ik nog even de nieuwszender opgezet om na ongelooflijk veel reclame enkele korte quotes te zien, die ik al op twitter kon lezen.

Tegelijkertijd was er een hashtag op twitter #messagefromisistous. De beelden die je daar zag waren in 1 woord verschrikkelijk, en effectief. Ik voelde me bang. Heel bang.

Wat is terrorisme? Volgens Wikipedia zijn er heel veel definities.

Kijken we naar wat het doel is van terrorisme is dat vrij duidelijk:

Het doel is politieke veranderingen af te dwingen door middel van gewelddadige acties die het maatschappelijk leven ontwrichten. Deze kunnen bestaan uit het zaaien van angst – soms met zeer gewelddadige acties – om zo politieke stabiliteit te ondergraven. Doelen kunnen onder andere zijn:

  • onafhankelijkheid van een volk op zijn grondgebied binnen een staat;
  • verzet tegen bestaande maatschappelijke en/of politieke en/of religieuze structuren;
  • handhaving van de macht van een bepaalde organisatie of ondergrondse beweging binnen een staat.

Dat ik bang werd, was de bedoeling. Daarom zijn de beelden die via sociale media verstuurd worden ook wel degelijk terrorisme. IS is een van de eerste terreurorganisaties die dit slim door hebben en effectief gebruiken. Door Twitter en Facebook komen hun berichten en beelden onze huiskamers en slaapkamers binnen. Ze beheersen onze slimme telefoons. We zijn zo onder de indruk… dat we de beelden zelf verder delen en ergens ironisch genoeg de terreur mee effectief maken.

Negeren is wellicht geen optie, maar we zullen wel moeten leren omgaan met deze vorm van terrorisme 2.0.





Willen we 18-jarigen leren lenen?

7 08 2014

De discussie rond de inschrijvingsgelden blijft duren, her en der duiken nog steeds nieuwe opinies op. Ik wil graag even een ander element aan de discussie toevoegen, namelijk wat willen we de 18-jarigen die gaan studeren aanleren? Meer respect voor een opleiding? Harder werken want studeren kost geld? Maar bestaat het gevaar ook niet dat we hen zullen aanleren dat als je iets wil, je er voor kan lenen?

Naargelang de bron zijn onze jongeren wel dan weer niet goed in financiële kennis. De voorbije jaren verschenen alarmerende berichten over het ontbreken van economische inzichten, maar volgens het recente PISA-onderzoek scoren onze jongeren bij de wereldtop.

Natuurlijk zijn er ook hier mensen met financiële problemen door lening op lening. Ook hier zijn er mensen die krediet op krediet opstapelen. En ondanks dat het openstaand bedrag aan kredieten stelselmatig toeneemt, lijken we toch vooral nog steeds een land van spaarders. Dit is vaak tot ongenoegen van politici die een berg geld zien vaststaan op bankrekeningen terwijl ze voor onze economie dat zelfde geld liever zouden zien rollen. Als we al geld lenen, dan is het om bijvoorbeeld een huis te kopen. Deels omdat we niet anders kunnen, deels omdat het een soliede investering is. Het is een onzichtbare, maar belangrijke peiler voor ons pensioen.

Maar wat is het effect als we 18-jarigen die willen gaan studeren aanmoedigen om, weliswaar sociaal, te lenen. Leren we hen zo niet het sparen af en beklagen we ons binnen 15 jaar dat we massaal een generatie hebben opgevoed van mensen die te overvloedig lenen?

Let wel, je kan zeker argumenteren dat een verhoging fair is, los van de vraag of je een elite moet creëren. Moet een samenleving investeren in de veelverdieners van morgen? Studeren is dan een investering in jezelf. Behalve dat dit voor verschillende richtingen nog maar de vraag is, is er van mensen die gestudeerd hebben sowieso een return naar de samenleving. Onderwijs is dan ook een investering in de maatschappij. In een billijke samenleving betalen mensen die meer verdienen, meer belasting.

De vraag is trouwens of jongeren niet, vanuit een ‘Vlaamse’ reflex, toch niet de leningen links gaan laten liggen en dan maar nog meer baantjes zullen proberen te combineren. Tijd die dan niet kan gebruikt worden voor studeren of ontspannen (dat laatste is ook broodnodig voor optimaal leren). Of dat ze gewoon niet meer zullen kiezen om te studeren, dat kan ook.





Bericht 6000: welke stukken van het voorbije jaar was ik zelf blij mee?

4 08 2014

6000 berichten staan er nu op deze blog. En terwijl ik ergens las dat een blog maar 5 jaar meegaat, is het einde nog niet in zicht als het aan mij ligt.

De blog is ondertusseen een heel eigen leven gaan leiden mer regelmatige gastbloggers (waarvoor dank vooral Linda Duits en Dennis Hoogervorst!) en kreeg zelfs een Engelstalig broertje dat stilletjesaan ook een trouw publiek is aan het opbouwen.

In plaats van een overzichtje te plaatsen van de meest bekeken posts, een klein overzicht van enkele berichten van het voorbije jaar waar ik zelf niet ontevreden over was en die op een rare manier een goede samenvatting vormen van deze blog:

En tot slot: een van de meest trieste berichten die ik hier tot nu toe moest plaatsen, maar net daarom ook zo belangrijk: Een donderdagochtend…

Nog steeds is het soms vroeg opstaan. Nog steeds is het fijn om te doen. Op naar een volgende 1000.





Woorden van de dag “replication bullies,” “false positive police,” en “data detectives.”

2 08 2014

Er is oorlog in de wereld van sociaal psychologen. Niet om een nieuwe Stapel-rel, wel omdat een journal een speciaal issue heeft gewijd aan replicatie van bekende eerder onderzoeken. Dit is in feite prima, replicatie wil zeggen dat een onderzoek opnieuw gedaan wordt om te kijken of het de zelfde resultaten oplevert. Als dit het geval is: mooi, meer zekerheid. Als dit echter niet het geval is: ook mooi, maar minder goed nieuws voor de eerste onderzoekers.

In feite is dat laatste niet noodzakelijk zo, want dan is het interessant om te kijken waarom er andere resultaten zijn uitgekomen.

Fair is dan wel dat de oorspronkelijke onderzoekers betrokken worden en kans krijgen om te reageren. Hier is het bij Social Psychology echter fout gelopen. Lees het relaas hier in een uitgebreid verslag op Slate en leer 3 nieuwe concepten: “replication bullies,” “false positive police,” en “data detectives.”

Het is een soort van tegenbeweging tegen de ‘controleurs’ van de wetenschap. Eerlijk, ik vind de woorden ongepast (alhoewel sommige bewoordingen rond de replicatieartikels niet echt je dat zijn). Nee, het is net goed dat er meer aandacht komt voor replicatie-onderzoek.

Oja, misschien is het idee van Steven Pinker (via wie ik het artikel in Slate ontdekte) wel te overdreven. Hij roept journalisten namelijk op om enkel nog over metastudies te rapporteren en geeft als tip mee: als een onderzoek sexy klinkt, is het vaak gewoon fout.








Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 6.050 andere volgers

%d bloggers like this: